Even een korte overweging voor de maandagochtend: zolang jij ergens geen probleem van maakt, is het er ook niet (voor jou).

Ja, lekker makkelijk natuurlijk, maar misschien is het zo makkelijk?

Nu is een ego-loos leven niet mogelijk, en ook helemaal niet nodig zen-technisch. Je bent wie je bent, of wie je denkt dat je bent. En je bent óók, niet te vergeten, dat wat jij denkt dat anderen over jou denken.

Dat is nogal wat ge-denk…

Maar, en we gaan hier niet helemaal aan de haal met ‘positief-denken-blablabla’, je kunt aan sommige gedachten ‘bewust’ wat minder aandacht besteden en daardoor een stuk blijer door het leven. Of de maandagochtend overleven.

Je kunt na aankomst op kantoor een uur lang lopen balen en klagen dat je je trein hebt gemist, of dat je vanochtend een half uur in de file hebt gestaan, maar het helpt je weinig vooruit. Je had in dat uur namelijk ook met gemak de eerste 10 mails in je inbox kunnen wegwerken en dan had je ook nog tijd gehad voor een extra kop koffie vóór de …

Read more

Morgen is alles beter. Dan heb je geen ruzie meer met Karen van de administratie, je bankrekening is ook veel beter gevuld dan vandaag, en je huwelijk hangt niet meer aan een zijden draadje.

Waarom?

Omdat jij morgen natuurlijk een beter mens bent dan vandaag. Althans, dat lijken we allemaal te geloven als we kijken naar het aantal zelfhulpboeken dat er wordt verkocht. Op jaarbasis worden er zo’n 43 miljoen fysieke en digitale algemene boeken verkocht. Een substantieel deel daarvan valt in de categorie persoonlijke ontwikkeling waarbij vooral onderwerpen als psychologie en trauma populair zijn (lees: zelfhulp).

Fantastisch dat we onszelf steeds weer willen verbeteren, maar het lijkt niet echt te helpen als we kijken naar bijvoorbeeld de toename van stressgerelateerd ziekteverzuim (ongeveer een kwart van alle ziekmeldingen). En op microniveau, n=1, heb je misschien ook weleens ervaren dat de collega met de meeste zelfhulpboeken-quotes vaak ook de meest onuitstaanbare is.

Kortom: zelfhulpboe…

Read more

Er is een idioot simpele basisvaardigheid die je helpt om met wat meer rust, wat meer zen, te werken en te leven: ‘Doe 1 ding tegelijk’. Dus, Als je dit artikel leest, lees dan alleen dit artikel.

Dat klinkt eenvoudig en toch lijkt het vaak onmogelijk.

Het volgende is namelijk vaak aan de hand:

• Je leest dit artikel en luistert naar wat muziek, een podcast, of de radio op de achtergrond.

• Terwijl je leest, ben je ook bezig met je hele to-dolijst van vandaag (en nu je toch bezig bent, kan die van morgen er ook wel bij, de hele week misschien? De to-do’s voor de rest van je leven?).

• Dat gesprek wat je eerder deze week had met een collega speelt nog door je achterhoofd. Wat bedoelde ze nou met die ene opmerking; dat je je werk niet goed genoeg doet? Nee joh, vast niet. Of wel? Hmmm.

• En terwijl je dit leest vraag je je ineens af wat voor weer het vandaag eigenlijk wordt. Snel even opzoeken dan maar; de rest van het artikel lees je straks wel. Maar straks ben je weer bezig in een van de andere 28 …

Read more

Vers jaar, verse voornemens, verse planning

Deze eerste maand van het jaar krijgt idioot lastige dingen in de schoenen geschoven: bijvoorbeeld dat je vanaf nu moet leven als het perfecte mens. Dus doen we een mental health run tegen Blue Monday, schrijven we ons weer in voor de sportschool, en doen we braaf mee met Dry January.

En we kopen een nieuwe agenda, die tegenwoordig natuurlijk ‘planner’ heet. We maken een fan-tas-tische planning voor het hele jaar. Nooit meer te laat, altijd netjes vooruit werken, nooit meer stress, altijd overzicht!

Maar, hoe hard je je ook voorneemt om die agenda echt te gebruiken. En hoe hard je jezelf ook belooft om je plannen dit jaar echt op te volgen, het lukt (net als vorig jaar) niet. En daar kan januari zelf weinig aan doen; het ligt vast aan jou?

Als jij een beter mens was, dan zou je je gewoon net als iedereen keurig aan je planning kunnen houden

Hoewel we vaak denken dat een falende planning aan onszelf ligt, dat klopt niet. Het ligt niet aan jou.

Her…

Read more

Jij bepaalt toch zelf wel wie je bent? Je mag gewoon ‘lekker jezelf zijn’?

We denken vaak dat we een vaste identiteit hebben. Een ‘echte’ persoonlijkheid die ons hele leven stabiel blijft. Maar wetenschappelijk onderzoek toont iets anders aan.

Stanford professor Jamil Zaki onderzoekt hoe ons ‘zelf’ wordt gevormd. Zijn ongezouten conclusie: er bestaat geen vastomlijnde identiteit. Omstandigheden, vooral sociale, veranderen alles aan wie je bent. Continu.

Afhankelijk van met wie je samen bent, kan er zomaar wat veranderen aan:

• Je persoonlijkheid

• Je emoties

• Hoe je denkt

• Wat je onthoudt

• Je fysieke reacties

• Je overtuigingen

Dit kan wat ongemakkelijk voelen. Maar het biedt ook kansen en een hoop relativering wanneer je last hebt van wat ego-pijn.

Wat kun je hiermee?

Er zijn twee dingen uit dit onderzoek die je kunnen helpen:

1. De mensen om je heen bepalen wie je bent. Kijk met wie je tijd doorbrengt. Dus niet ‘wat’, maar ‘wie’ maakt jou de beste versie van jezelf?

2. Jij bepaalt wie anderen zijn. Je partner, vrienden en collega’s worden een andere versie van zichzelf door jou. Wat doe je met die verantwoordelijkheid?

Je blijft natuurlijk altijd de special snowflake die je altijd al was.
En je hoeft nu niet heel berekenend al je vrienden die ‘minder succesvol’ zijn, over boord te kieperen (wat succes ook moge zijn). Wil je namelijk dat iedereen om je heen zich een beetje gedraagt, begint dat dus ook bij jezelf…

Nu ja, lees deze post van Jamil zelf even - en denk er vooral het jouwe van:

Lezen over pijn. Dat lijkt misschien een leestip met een hoog Oprah Winfrey-gehalte, maar schijn bedriegt.

…

Subscribe now

We gaan het in het kader van ‘pijnlijk’ hebben over Pema Chôdron. Een Amerikaanse die als een van de eerste westerse vrouwen een boeddhistische non werd in de Tibetaanse traditie.

Ze windt er over het algemeen geen doekjes om als het aankomt op dealen met pijn en pijnlijke zaken. En vertelt ook graag over haar eigen ellende.

“Why I became a Buddhist? Because I really hated my husband.”

Pema’s boeken en lezingen zijn aanraders, wanneer je door het Amerikaanse zelfverbeteringssausje kunt prikken. De onderliggende boodschap is even duidelijk als belangrijk - en zeker niet voor de fainthearted: deal met je pijn, leed en ongemak door het écht onder ogen te zien. En er niet voor weg te duiken.

Dat lijkt niet eenvoudig.

Maar…. Lastig betekent niet ‘onmogelijk’. Vandaar deze leestips (en een kijktip) voor de zondag:

• Taking the Leap (NL-titel is iets minder sexy: “Bevrijd jezelf van angsten en oude gewoonten”). In dit boek legt Pema op een bruut eerlijke manier uit hoe we met onze dagelijkse pijn, chagrijn en irritaties kunnen dealen – vóór ze leiden tot groots en meeslepend leed.

• Wil je (ook) direct met groter leed aan de slag, dan is er het boek When everything falls apart (NL: “Als je wereld instort”)

Wil je weten met wie je hier te maken hebt? Dan is hier een mooi interview waar Pema uitlegt hoe haar ex-man, die als hobby vreemdgaan had, ervoor zorgde dat ze zo goed kan dealen met pijn.

Werk is pas goed en interessant als je erop ‘aanslaat’ of als het je passie is.
Dat is een mooi ideaal, maar het zorgt vooral voor frustratie.

Want, het maakt lang niet altijd (bijna nooit) uit of jij een bepaalde taak nu leuk vindt of niet.

Meningen vooraf helpen niet

Een mening vooraf over een bepaalde klus of taak voegt niets toe. Het staat de uitvoering vaak alleen maar in de weg.

Schrijvers verzuchten bijvoorbeeld vaak: “I don’t like to write, but I like having written.” Wat ze eigenlijk zeggen is dat het proces vaak saai is. Achter een laptop zitten, tikken, zinnen schrappen, opnieuw beginnen. Het is maar weinig glamoureus of avontuurlijk. Toch doen zoveel schrijvers het elke dag weer. Want door die weerstand heen beuken is de enige manier om te komen tot een resultaat. Doe je dat niet, komt er nooit een boek tot stand.

Dit principe geldt voor elk werk, hoe glamoureus het ook klinkt:

• CEO’s vergaderen en beantwoorden mails (saai)

• Succesvolle ondernemers moeten de cijfers continu controleren (ook saai)

• Kunstenaars spoelen kwasten en draaien doppen van verftubes (repetitief)

• Muzikanten repeteren in bedompte studio’s (uitputtend)

Taken die niet echt passiegedreven zijn, horen erbij. Altijd.

Dit helpt wel

Doen. Dat is het enige wat telt als je minder spannende klussen tegenkomt in je werk.
En vermijd deze klussen vooral niet, als je op zoek bent naar je passie, naar de ultieme voldoening in je werk…

Passie is geen startpunt. Het is vooral het resultaat van herhaling, vaardigheid en voldoening halen uit kleine, schijnbaar nutteloze of saaie taken afronden.

Stop met vooraf bedenken of je iets leuk vindt. Begin gewoon. De mening komt vanzelf - na het werk, niet ervoor.

Werk bestaat uit repetitieve taken. Fysiek of mentaal, eenvoudig of complex, met hier en daar afleidingen door je eigen lastige meningen of irritante collega’s.

Meningen vooraf leveren alleen onnodige stress op. Dus als je ze hebt, neem ze niet al te serieus.

Subscribe now

Erg hé, alles?

Oorlogen, schietpartijen, een onvoorspelbare president in Amerika, en natuurlijk Sander Schimmelpenninck die vindt dat iedereen-behalve-z’n-moeder dom is.

Allemaal erg.

Daar hoeven we niets aan toe te voegen.

Behalve de wijze woorden van Annie M.G. Schmidt: Zeur niet.

Nou, lekker dan.

• Daar zit je met een hypotheek waarvan je de lage rente 9,5 jaar geleden voor 10 jaar hebt vastgezet.

• Daarbij ben je net overgestapt naar een nieuwe baan, waar je gezellig mag werken met een manager die de helft van de persoonlijkheidsstoornissen in de DSM-5 bij elkaar heeft gekwartet.

• Tegelijkertijd moet je mantelzorgen voor je boos-dementerende achter-oudtante.

• Overigens botert het al lang niet meer tussen jou en je wederhelft en jullie hebben na vijfentwintig jaar eerlijk gezegd ook geen zin meer om jullie huwelijk alwéér een nieuw leven in te blazen.

Dus niet om te zeuren, maar dit soort situaties, daar mag je toch zeker wel woest van worden? Sterker nog, hierover mag je tegen iedereen die het maar horen wil, én iedereen die dat niet wil, toch gewoon zeuren?

Nee.

Niks fijns aan pijn, aan leed, of het nu klein of groot is. Dus laat het vooral niet aan je blijven plakken, door erover te gaan zeuren.

Het maakt echt niet uit wát, maar doe iets met dat leed.

Daarom de warme suggestie om nog maar eens naar Annie M.G. Schmidt te luisteren/ lezen:

Als je moe bent
Als je oud bent
Als je rillerig en miezerig en koud bent
Als je man weer met een juffrouw op de Pier zit
Als de echtelijke liefde je tot hier zit
Als je schoonfamilie vraagt om ondersteuning
Als je vader zich weer vasthoudt aan de leuning
Als er sneeuw is, als er mist is
Als 't ijzelt en je minnaar een sadist is
Als dat allemaal je lot is
En je vraagt of er een God is
Sla dan woedend met de deuren
Ga je cocktaildress verscheuren
Maar niet zeuren

Huil in je bed, bijt in je laken
Vloek tegen iedereen, schreeuw van de daken
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Trap om je heen, wees nooit een dame
En gooi 't theeservies dwars door de ramen
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Neem een grote schaar en knip in het velour
Scheld de vrouw van de notaris uit voor hoer
Doe dat allemaal
Maak een groot schandaal
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Als je down bent
Als je ziek bent
Als je kromgetrokken van de reumatiek bent
Als de regen door 't dak lekt, op de grond
En je zeven kinders hebben rooie hond
En geen stukje eten in de frigidaire
En de muizen vallen morsdood in de serre
Als je auto op een paal botst
Als de kat weer op de mat van 't portaal kotst
Als je arm bent als een kerkmuis
Moet gaan dweilen in een werkhuis
Ja, dat alles kan gebeuren
Zelfs in technicolorkleuren
Maar niet zeuren

Spring in de gracht of knip je haar af
Duw ouwe dametjes van 't trottoir af
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Ga lekker drinken, ga lekker gokken
Schiet je revolver leeg op Corry Brokken
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Ga naar 't postkantoor en spuug door het loket
Krijg een hartaanval of ga desnoods naar bed
Met de kardinaal
Doe dat allemaal
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Ransel je kind, knijp je parkietje
Breek in bij Kok en roep: "U bent een mietje"
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Ga naar Parijs, ga in 't leven
Ga een verhouding aan met Van 't Reve
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet

Tjongejongejonge wat een toon
Tjongejongejonge niet gewoon
Doe dat allemaal
Met een kannibaal
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet, zeur niet, zeur niet, zeur niet, zeur niet, zeur niet

We kijken even terug naar een van de vorige keren dat een nucleaire oorlog serieus een optie leek: wat kunnen we daarvan leren?

De Amerikaanse president John F. Kennedy himself deed tijdens de dertien dagen van de Cubacrisis namelijk iets heel opmerkelijks: helemaal niets.

Dus…

We gaan terug naar oktober 1962. Dertien dagen lang stonden Amerika en Rusland lijnrecht tegenover elkaar. Qua ideeën, qua politiek, maar ook qua kernwapens. En zo’n kernwapen, dat kun je niet zomaar over je heen laten komen zonder consequenties – hoe zen en non-duaal je het ook bekijkt.

Er is in die dertien dagen heel wat onderhandeld, gesproken, doordacht, nog een keer bekeken en flink wat oorlogstaal gebezigd1. Maar, en dit verhaal klopt volgens meerdere bronnen: president John F. Kennedy verliet het krijgscomité ook regelmatig om… Even (een paar) uur in de tuin van het Witte Huis te wandelen om na te denken.

Opzienbarend? Nou nee, als je het zo leest, lijkt het redelijk logisch. Maar, als we zelf de zoveelste werkvloercrisis moeten bezweren, vergeten we vaak ‘er even uit te stappen’. Terwijl het juist zo ontzettend nuttig kan zijn.

Ook, en misschien vooral, wanneer je het idee hebt dat je er even niet uit KUNT stappen. Het kan altijd, door simpelweg je focus te verleggen van het conflict waar je middenin zit naar het werk voor je ligt. Wat het ook is. Een projectplan, een artikel schrijven, de plee poetsen, het stoepje vegen, of de zoveelste vergadering bijwonen. Het maakt niet uit wát, maar dóé iets. Zo stap je er automatisch uit en laat je het los.

En gun jezelf er zoveel mogelijk tijd voor, ook al sta je onder een druk die minstens zo erg is als die van een nucleaire oorlogsdreiging.

Iedereen kijkt naar Musk en Trump. Maar we vergeten iemand als het gaat om geld en macht.

Niemand minder dan Dolly Parton.
Ze combineert van jongs af aan al zakelijk inzicht met creativiteit, die balans maakte het verschil.

Dus, wil je betrouwbaar zakelijk advies: Dolly. En dat geeft ze ook nog gratis weg.
Mocht je niets te doen hebben dit weekend, bouw dan gewoon even je eigen imperium… Jawel.

Wilskracht, motivatie, zelfs in-spi-ra-tie… Allemaal superhandig als je ze kunt vinden. Maar het zijn nu typisch van die dingen die er vooral dan zijn wanneer je ze NIET nodig hebt.

Deze week gaan we kijken naar wat er gebeurt als je geen zin hebt om te werken, maar toch moet. Bijvoorbeeld omdat het geld soms handig is voor futiliteiten als een dak boven je hoofd? Of, nog veel belangrijker: omdat je zelfs, of juist, voldoening kunt krijgen van dingen afmaken waar je in eerste instantie geen zin in hebt.

Haha, zeg wat: vol-doen-ing?

Ben toch zeker Moeder Theresa niet?

We zijn toch niet allemaal moeder Theresa (again, schijnbaar een bijzonder onaardig mens), werken ook niet allemaal voor Artsen zonder Grenzen, of uiten ons redderssyndroom niet in een lucratieve goedbedoelde life-coaching-supplementen-praktijk. Dus wat zitten we nu te zeuren over ‘voldoening’. Dat bewaren we wel voor andere leuke dingen, na het werk.

En toch, en toch, en toch… Als je op die vermaledijde voldoening focust, wordt ieder werk interessant. Ook als dat de plee schrobben is.

Maar hoe dan?

Ja, bedenk dat even lekker zelf. Nogmaals, adviezen geven doen we hier vooral niet. Ten eerste omdat we lui zijn, ten tweede omdat je zelf met een beetje extra achtergrondinformatie echt de oplossing wel weet - en tot slot zijn we gewoon echt enorm lui. Maar nooit te beroerd om wat achtergrondinformatie te geven.

Dus…

Het idee van voldoening is eigenlijk heel simpel. Je doet iets, maakt het af, en dat voelt goed. Letterlijk goed, als in je fysiek goed voelen. De emoties die je er allemaal bij ervaart zijn niet zo belangrijk, geef die vooral niet te veel aandacht want voor je het weet word je er door meegesleept en word je afgeleid van de taak die voor je ligt.

Laten we als voorbeeld maar even die plee schrobben nemen.

De plee schrobben is niet de meest uitdagende klus. Ik vermoed ook niet dat het voor iemand echt een passie is, een levensdoel of hét werk waar je altijd op aan gaat. Over dat aangaan, aanslaan en passie hebben we het later deze week nog wel even trouwens, nu terug naar die plee. Die moet geschrobd, en als je het dan toch doet, doe het dan goed:

• Zorg dat je álle randjes en de hele oppervlakte meepakt.

• Zorg dat je het áf maakt, niet half. Niet stiekem de onderkant van de bril vergeten.

Afmaken, niet als een kip zonder kop door hollen

Simpel als dat, maar juist omdat dit zo simpel is, ligt er een enorm gevaar op de loer voldoeningstechnisch: je doet het niet met je volle aandacht, bent ondertussen met allerlei andere dingen bezig dan met het schrobben, slaat per ongeluk de helft over, bedenkt je dat je sowieso al veel te weinig tijd hebt om alles af te krijgen vandaag en zwaait een keer met de pleeborstel door de pot en gaat door met het volgende op je to-dolijst.

Ja, dat levert dus geen voldoening op. Maar goed, je hebt geen tijd en je hoofd zit vol met andere dingen. Logisch.

En zo gaat dat met een heel groot deel van het werk dat we doen. We hollen van de ene naar de andere klus, proberen zoveel mogelijk te doen, maar maken veel dingen die we graag willen doen niet af. Of, nog erger, we staan er niet bij stil dat we iets afhebben. Allemaal gemiste kansen voor voldoening. En laat voldoening nu net een geweldig tegengif zijn tegen onnodige stress. Daar is niets psychologisch of spiritueels aan, het is gewoon hoe ons brein werkt. Iets afmaken zorgt voor een lekkere neurotransmitter cocktail waardoor we ons tevreden voelen.

Dus…

Wanneer je de plee met je volledige aandacht schrobt, is er geen ruimte voor dingen (emoties, gedachten) waar je toch niet NU mee bezig bent. Is de kans dat je het afmaakt veel groter, en zal het vaak ook veel sneller gaan. Dit geldt voor ongeveer iedere leuke en minder leuke werktaak. Of het nu een e-mail schrijven is, of een Excelsheet in elkaar zetten, je BTW-aangifte doen, of wat-dan-ook.

Share

Dan maak je toch zin?

Goed, het levert je dus wat op, maar hoe máák je dan zin voordat je aan iets begint?

Nou, heel simpel: door het te doen.

Wanneer je ergens aan begint, kan het een paar minuten duren voor je er echt in zit. Maar op het moment dat je bezig bent, dan krijg je vanzelf zin om het af te maken. Heeft ook een beetje te maken met neurotransmitters zoals dopamine, maar dat kun je vast zelf bij elkaar googlen. Het heeft er zen-technisch vooral mee te maken dat je je focus verlegt van het resultaat dat je wilt behalen (een schone plee) naar dat wat je doet (schrobben).

Dus ook al heb je geen zin, toch doen. En als je je afvraagt of dit teveel tijd kost…

Als je het goed doet, dan zeker niet. Zolang je gewoon dat doet wat je je hebt voorgenomen en dat ook doet met je volledige aandacht, gaan dingen een stuk sneller. Je bent namelijk geen onnodige tijd kwijt aan afleidingen. En het resultaat is fantastisch: voldoening.

Spieken bij Roald Dahl himself…

Dan nu over naar de orde van de dag en dat doen wat je wilt doen. Zonder je te laten afleiden door wat dan ook. Tenzij het nodig is natuurlijk, maar zolang er geen sirenes of bloed aan te pas komen valt het meestal wel mee hoe belangrijk het is.

Mocht je toch nog even wat afleiding nodig hebben voor je begint, kijk dan naar hoe Roald Dahl het deed. In z’n stoffige schuurtje (the floor hasn’t been swept for 5 years, we just removed some goat droppings).

Heroïne, cocaïne, nicotine, ketamine… Allemaal frowned upon en sommige zijn ook illegaal. Foei, mag niet, moeten we wat van vinden, kan echt niet, het land gaat eraan.

Maar, er is een volstrekt legale drug of choice die misschien nog wel verslavender is dan al deze andere bij elkaar: deadline-adrenaline.

Deadline adrenaline voor hardcore verslaafden

Je moet iets afmaken voor je werk. Een presentatie, een projectplan, een artikel; vaak is het iets groots en concreets. Prima, dat kun je. Je hebt het idee al helemaal in je hoofd; je hoeft het alleen nog maar uit te werken.

• Je neemt je voor om op tijd te beginnen.

• Maar elke dag dat je ermee aan de slag wilt gaan, zijn er gewoon andere dingen die meer prioriteit hebben. Vind jij. Op dat moment.

• Geen probleem, je stelt het uit tot morgen. Er is toch nog tijd zat.

• Ondertussen, terwijl je de rest van je werk doet, speelt het idee gezellig door je hoofd en werk je de details uit. In je hoofd.

• Prima, je bent er continu mee bezig. Je hoeft het alleen nog maar uit te werken.

Dit riedeltje speelt zich net zo lang af, tot je vlak voor de deadline niet anders meer kunt dan als een dolle aan de slag gaan.

BAM

De adrenaline slaat er lekker hard in en je maakt het in één keer af. Op het nippertje, maar je hebt het voor elkaar.

Wat is hier precies het probleem, dit is toch fantastisch?

Ja, deadline-adrenaline is geweldig en zorgt dat je het toch elke keer weer voor elkaar krijgt. Zo haalde je vroeger je examens, zo redde je je scriptie en zo rol je ook door je carrière heen. Niets aan de hand.

Maar keer op keer is in wetenschappelijke onderzoeken vastgesteld dat deadline-adrenaline misschien wel handig lijkt, maar dat het je prestaties duidelijk meetbaar vermindert. De kwaliteit van wat je oplevert, is gewoon veel hoger wanneer je niet wacht tot het laatste moment.

Eerlijk?

Werken op deadline-adrenaline klinkt niet zo erg. Het hoort gewoon bij hoe je bent en hoe je werkt. En je ‘bent zeker niet verslaafd.

Maar misschien, heel misschien, zie je soms in dat het toch een goed idee is om iets eerder te beginnen.

• Nee, niet een minutieuze planning van weken maken – die ga je toch niet nakomen.

• Wel direct alles opschrijven zodra je een idee hebt van hoe je resultaat eruit moet zien. Dan heb je het grootste werk al gedaan.

• In de aanloop naar de deadline (niet tien minuten van tevoren) pak je die eerste draft er af en toe bij, en vervolgens ga je finetunen.

• Tijd zat, maar neem niet te veel tijd, dan is er weer de kans dat je te veel aanpast. Je wilt je eigen idee niet dood-redigeren.

  ---

Super slim en praktisch idee, maar hoe dan?

Gewoon oefenen. Direct, maar echt hét moment dat je het idee in je hoofd hebt, de eerste outline opschrijven. Laptop open en gaan. Dump ongegeneerd alles wat in je hoofd zit op dat scherm.

Dat denken komt later wel, gewoon doen

Eerlijk zijn tegen jezelf is de enige manier om erachter te komen of je iets moet, wilt of (niet-)kunt. Maar voor je het weet ben je jezelf aan het analyseren, beoordelen, of psychologiseren. Terwijl eerlijk zijn tegen jezelf alleen maar constateren is.

Onthou daarom: never go to a second location.

Wat is de tweede locatie?

In 1991 gaf veiligheidsexpert Sanford Strong zelfverdedigingsadvies in de Oprah Show. Zijn tip heeft veel levens gered: Never go to a second location.

Kort gezegd: doe alles om te voorkomen dat een aanvaller je meeneemt naar een andere locatie. Vecht jezelf liever half dood op de plek waar je wordt aangevallen, maar ga niet mee. De kans dat je het overleeft op een tweede locatie is veel kleiner.

Wat heeft dat met werk te maken?

Je gedachten kunnen je net zo goed meenemen naar een tweede locatie. En daar ben je ook reddeloos verloren. Als je maar lang genoeg meegaat in je eigen aannames, ga je vanzelf geloven dat ze waar zijn.

Voorbeeld: Je wordt gevraagd om een grote presentatie te geven. Goed voor je carrière. Je hebt alle kennis in huis, maar je weet zeker dat je het niet kunt. Waarom? Omdat je eerder presentaties hebt gegeven waar je in de stress schoot en half stotterend tot van alles kwam, behalve je punt.

Je conclusie: ik-kan-het-niet.

Feitelijk niet waar. Want fysiek en mentaal ben je ertoe in staat. Dat in-de-stress-schieten kun je met wat oefening oplossen. En met goede spiekbriefjes kom je altijd tot je punt.

De aanname die je doet (ik kan het niet) is niet waar. Maar voor je het weet ben je de boel aan het psychologiseren. Je denkt dat je stress niet op te lossen is. Je bent al twintig stappen verwijderd van waar je begon, de eerste locatie: constateren of je dit feitelijk kan of niet.

Je bent op de tweede locatie. De plek waar je je alleen nog kunt overgeven aan die allesoverheersende ik-kan-het-niet-gedachten.

Herken daarom zoveel mogelijk wanneer gedachten met je aan de haal gaan. En check altijd of je aannames over jezelf feitelijk waar zijn, of gewoon een ongefundeerde mening…

Hoe je jezelf moet helpen, weet je echt zelf het beste. Daar heb je geen goedbedoelde infotainment-adviesboeken voor nodig. Maar, het is wel interessant om af en toe even te spieken bij hoe anderen het doen.

Vandaar, drie gegarandeerd zelfhulpboekvrije leestips voor, én over focus.

Vissen, obsessie en eugenetica waar de nazi’s jaloers op waren

Why Fish don’t exist

Wat. Een. Boek.

Niet omdat het een diepgaand literair werk is. Wel omdat het een verhaal (waargebeurd) is over hoe focus kan helpen om schijnbaar onmogelijke zaken voor elkaar te krijgen. En hoe focus zonder een flexibele geest, uitmondt in obsessie. In dit geval een obsessie die uitmondt in een theorie die tot verschrikkelijke misstanden heeft geleid.

Wetenschappelijk onderzoek, eugenetica, en een stukje wel heel wrangzoete wraak; je vindt alles in dit boek dat je moet-moet-moet lezen. Ook omdat het precies lang en kort genoeg is om je aandacht erbij te houden.

Share

Wat krijg je als je een chagrijnige collega koppelt aan een enthousiaste sidekick?

The Word is Murder

Anthony Horowitz is een van Groot-Brittanniës bekendste scriptschrijvers. Je kunt hem kennen van series als Foyle’s War, Midsomer Murders en Magpie Murders. En hij schrijft daarnaast heerlijke boeken.

In The Word Is Murder voert Horowitz zichzelf op als enthousiaste sidekick van de intens chagrijnige ex-rechercheur Daniel Hawthorne. Met wat voor onzinnige, ondoordachte ideeën Horowitz ook komt: Hawthorne houdt focus. Deze man laat zich niet afleiden van dat waar hij mee bezig is, ondanks een intens irritante collega.

Kortom: focus.

Share

Tweeduizend pagina’s lang je focus trainen

De Harde Kern

Dit boek lezen is vooral een goede oefening in focus. Want er gebeurt weinig (en tegelijkertijd veel) in dit prachtig geschreven levenswerk. Omdat het zo goed geschreven is, is het zeker geen straf om De harde kern te lezen en dat maakt het direct de perfecte focustraining.

Overigens is Frida Vogels geen onbekende voor de Voskuil-Het-Bureau-fans. In die boeken is ze namelijk Henriette Fagel, dat terzijde. Deze vrouw kan gewoon schrijven. En ze blijft op zoek naar een manier om het (haar) leven te doorgronden. Daar neemt ze zo’n 2.000 pagina's de tijd voor.

Extra gratis tip: lees dit boek in stressvolle tijden, want je vertraagt vanzelf.

Hoe kun je nog productief zijn als je de werkdag juist zo relaxed mogelijk wilt doorkomen? Of andersom: hoe kun je ‘zen’ werken wanneer je juist productief wilt zijn? Of ‘moet’ zijn… Want het is maar weinig sjiek als je de enige op kantoor bent die het niet altijd suuuu-huuuuuuuuperdruk heeft.

Doe je dat wat je wilde doen?

Druk, druk, druk. Als we het gezucht en gesteun in de kantoortuin moeten geloven, heeft de gemiddelde werkende collega het altijd druk. Logisch toch? Want productiviteit en resultaat zijn waar we voor betaald worden. Stel je voor dat we maar wat lopen te lanterfanten, of nog erger: even stilstaan. Je bent toch geen kamerplant met een typediploma?

De vraag is alleen of we wel gelukkig worden van dat drukdoen? We zijn vaak zo hard bezig met allerlei brandjes blussen dat we de dingen die we echt graag wilden doen, nooit afkrijgen. Dat frustreert mateloos [understatement].

Maar wat gebeurt er als je kiest voor het tegenovergestelde van druk doen, dus lui zijn? Aartslui.

Zo min mogelijk doen en wel maximaal productief zijn, lijkt een paradox. Toch kan wat functionele luiheid juist ruimte bieden om dingen wél gedaan te krijgen. Vooral de dingen die belangrijk zijn om wat rust in de tent (met name jouw tent) te krijgen. En het biedt ruimte om ein-de-lijk alles te doen waar je anders nooit aan toe komt.

Productieve luiheid

Drukdoen betekent vaak hard doorbeuken. Dat is goed voor de adrenalinekick; wie houdt er niet van? Maar het maakt ook dat we niet heel bewust kiezen voor wát we doen. Het resultaat is meestal dat je aan het eind van de dag veel hebt gedaan, behalve dat wat je je had voorgenomen. Of dat je aan het eind van de dag volledig uitgeput bent en je to-dolijst nog net zo lang is als vanochtend.

Hoog tijd dus om even stil te staan bij een van de meest onderschatte vormen van luiheid: de productieve luiheid. Dan is namelijk juist het omgekeerde het geval:

• Om te voorkomen dat je aan de bak moet, kijk je dan eerst of iets wel echt, écht nodig is.

• En is dit überhaupt wel jouw werk? Het zou zomaar kunnen dat de helft (of meer) van wat op je bordje ligt, veel beter door een ander opgepakt kan worden.

• Je hebt eindelijk alle tijd om rustig te kijken of al die dingen waar je al weken aan wilde beginnen wel nodig zijn. De helft kan van die lijst af omdat het sowieso al te laat is. De andere helft doe je alleen als het ook echt wat oplevert voor je bedrijf, of je eigen ontwikkeling.

Uiteindelijk hou je dan alleen nog maar de dingen over die 1) echt nuttig of nodig zijn 2) sowieso gedaan moeten worden. En je hebt er alle tijd voor om het ook nog eens echt goed te doen, dus niet af te raffelen.

Dit klinkt natuurlijk als een enorme open deur: eerst denken, dan doen. Maar het is het laatste waar we aan denken als we een keer druk bezig zijn. Zeker als iedereen om je heen de hele tijd roept ‘dat het zo druk is’. Nooit meer naar luisteren en kies voor je eigen luiheid.